Historia pielęgniarstwa i położnictwa w Polsce – Zofia Szlenkier
Zofia Regina Szlenkier (1882-1939), która jest jedną z najbardziej zasłużonych pielęgniarek w Polsce. Była osobą o wielkim sercu, kochała dzieci. Dla nich przeznaczyła spadek po rodzicach, ufundowała i była kuratorką Szpitala im. Karola i Marii dla Dzieci w Warszawie. Drugą jej pasją było pielęgniarstwo, w latach 1928-1936 była dyrektorką Warszawskiej Szkoły Pielęgniarstwa (tuż po Helen Bridge), członkiem Polskiego Stowarzyszenia Pielęgniarek Zawodowych od początku jego istnienia, czyli od 1925 roku oraz członkiem komitetu redakcyjnego „Pielęgniarki Polskiej”. Z jednej strony osoba pracowita i spokojna, z drugiej wymagająca wobec współpracowników i walcząca o wartości, m.in. wyrażając publicznie zdecydowany sprzeciw dla wprowadzenia niekorzystnych zmian w ówczesnej ustawie o pielęgniarstwie. Sama żyła skromnie, nigdy nie założyła własnej rodziny, poświeciła się swojej pracy nie oczekując w zamian czci, przywilejów, rozgłosu, ponieważ jak mówiła „nie przypisuje sobie zasług w tym, co uważa za swój obowiązek”. Za działalność filantropijną oraz na rzecz pielęgniarstwa została uhonorowana wieloma odznaczeniami: Komandorskim i Oficerskim Orderem Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem im. Florence Nightingale oraz papieskim Medalem Pro Ecclesia et Pontifice. Rada Miejska Warszawy nadała jej tytuł Honorowej Obywatelki Stolicy, a społeczeństwo warszawskie ofiarowało jej adres dziękczynny.
Dzisiaj nie istnieje już dziewięciopawilonowy szpital imieniem jej rodziców, nie istnieje Polskie Stowarzyszenie Pielęgniarek Zawodowych, nie istnieje Warszawska Szkoła Pielęgniarstwa, ale są nowe szpitale dziecięce, nowe organizacje pielęgniarskie i nowe Uniwersytety Medyczne kształcące kolejne pokolenia pielęgniarek. Wszystko było po coś, bez przeszłości nie byłoby teraźniejszości.